يکشنبه, 6 اسفند 1396

یادداشت شهر / شایان بصیر| دانشجوی دکترای تخصصی مدیریت
آینده نگری مدیریت شهری ضرورتی اجتناب ناپذیر
۱۴۴۴۸
 ۱۳۹۶/۱۱/۲۳ 
۱۴:۲۴:۳۷

مدیریت شهری در ایران با محدودیت ها و چالش های عمده ای روبرو است. این محدودیت ها ار سویی با رشد جمعیت شهری (مطلق و نسبی) و افزایش نرخ شهرنشینی و شهرگرایی همراه است و از دیگر سو با ساختار سنتی نهادهای محلی مواجه است که هنوز آمادگی تحولی ساختاری را در خود پیدا نکرده اند.

 

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شورای عالی استان ها، بدون شک جوامع شهری مهمترین بازیگران در تحول و تکامل تمدن های بشری محسوب می شوند٬ همچنان که بنا به گفته چایلد (۱۹۵۰) سرنوشت و آینده تمدن های انسانی نه در میان ستارگان که در میان جوامع شهری رقم خواهد خورد از این رو است که شهرها نیازمند مدیریت و برنامه ریزی اند.

کشورهای در حال توسعه٬ در گذار از شیوه سکونت گزینی روستایی به شیوه زندگی شهری٬ دچار ناهنجاری ها و بحران های ساختاری در شکل پذیری شبکه شهری خود می گردند و اغلب با روی آوردن به الگوهای رشد اقتصادی و تمرکزگرایی و در نهایت شکل گیری کلان شهرها در مدت زمان اندکی پدیده نخست شهری را بر پیکره شبکه شهری تحمیل میکنند.

اولین مسائل و معضلاتی که پس از شکل گیری جوامع شهری و تشکیل کلان شهرها بوجود آمد٬ فقدان مدیریت یکپارچه یا جداگانه شهری در این مجموعه بود که به یکی از مهمترین چالش های نظام اداری و دیوانسالاری کشور بدل شد.

مدیریت شهری همانطور که از نامش بر می آید به عنوان چارچوب سازمانی توسعه شهر به سیاست ها٬ برنامه ها٬ طرح ها و عملیاتی اطلاق می شود که در پی اطمینان از تطابق رشد جمعیت با دسترسی به زیرساخت های اساسی مسکن و اشتغال هستند. بر این اساس٬ کارآیی مدیریت شهری وابستگی مشخصی به عوامل زمینه ای از قبیل ثبات سیاسی٬ یکپارچگی اجتماعی، رونق اقتصادی و نیز عوامل دیگری از قبیل مهارت و انگیزه های سیاستمداران و اشخاص استفاده کننده از این سیاست ها دارد.

به موازات رشد و توسعه شهری٬ وظایف شهرداری ها به عنوان نهادهای حکومت محلی رو به افزایش است و شهری شدن ایجاب می کند که نگرش جدیدی را نسبت به مدیریت شهری ارائه نماییم. مدیریت شهری در ایران با محدودیت ها و چالش های عمده ای روبرو است. این محدودیت ها ار سویی با رشد جمعیت شهری (مطلق و نسبی) و افزایش نرخ شهرنشینی و شهرگرایی همراه است و از دیگر سو با ساختار سنتی نهادهای محلی مواجه است که هنوز آمادگی تحولی ساختاری را در خود پیدا نکرده اند. برای ساخت و نیز اداره ی شهرهای امروز٬ ساختارهای سنتی گذشته پاسخگوی نیاز مستمر و دگرگون شده نیست و تغییر این نگاه سنتی در گرو برنامه ریزی مناسب و همه جانبه است.

در فرآیند دستیابی به توسعه پایدار انسانی ، شهر به عنوان جایگاهی محسوب می شود که دستیابی به رشد و توسعه در گرو ساز و کارهای مناسب برنامه ریزی آینده نگر آن قراردارد. رسیدن به رشد و توسعه خود مفهومی است که از راه آینده نگری کارآمد شهری قابل دستیابی است. بنابراین برنامه ریزی شهری ، فعالیت سازمان یافته و تلاشی هوشیارانه، به منظور گزینش بهترین راه حل های پیشنهادی، برای دسترسی به هدف های کلی در شهرها است.

پایان پیام/


شورای عالی استانها

DOURAN Portal V3.9.8.8

V3.9.8.8